maandag 16 november 2026

Gierend door de bergen.

aasgier of egyptian vulture, 29 oktober 2026
(Neophron Percnopterus Majorensis)
Afgelopen juni stond ik in een blog nog even stil bij de waarneming van vale gieren in ons land. Hele bijzondere vogels met een be-langrijke functie in het hele ecosysteem. Ze zijn erg goed in het opsporen van dode dieren en ruimen die vakkundig op. Zo voor-komen ze ziektes maar dat is bekend. En vorige week zag ik weliswaar geen vale gieren maar een paar aasgieren. Trouwens vale gieren zijn ook "gewoon" aasgieren en direct verwant aan de aasgieren die ik afge-lopen week zag, Er is echter een verschil, de aasgieren van vorige week zijn erg zeldzaam en worden sterk met uitsterven bedreigd als er niet heel goed voor wordt gezorgd. Deze soort is endemisch voor het gebied waar we ze zagen en is nergens anders in de wereld te vinden. Dat geldt niet voor de vale gier die op veel plekken in Europa voorkomt.

het kale uitgestrekte leefgebied van de aasgier
Ze worden tegenwoordig goed beschermd maar de aantallen zijn erg laag en er leefden op het dieptepunt zelfs nog maar dertig exem-plaren van deze zeldzame soort. Inmiddels is dat aantal nu door goede beschermingsmaat-regelen uitgegroeid tot ongeveer vierhonderd gieren. En dat is nog steeds niet erg veel. Deze soort is endemisch voor het gebied en is nergens anders in de wereld te vinden. Ze leven in een weinig gevarieerd leefgebied en dat is ook typisch voor dit soort vogels. Hoog in de bergen, kale toppen en kale steile hellingen daar houden ze van. Zwevend op thermiek, cirkelend boven de eindeloze kale vlaktes op zoek naar een kadaver. Klaar om op te ruimen en de
cirkelend op thermiek zoekend naar een prooi 
concurrentie van de daar levende raven weer-stand te bieden. Dat kunnen ze als geen ander alleen al door hun imposante formaat zorgen ze voor ontzag en ontstaat een soort natuurlijke vrije ruimte om hen heen. Pas als ze genoeg hebben gegeten zijn de restjes voor de omstanders en daar zullen ze het dan mee moeten doen. Het is trouwens de kleinste van de vier aasgieren die we hier in Europa tegen kunnen komen. En deze is binnen de soort weer een op zichzelf staande soort met als toevoeging in de naam "majorensis". Twee andere aasgieren hebben deze extra maar andere toevoeging aan de naam ook. Met een spanwijdte van 1.80 meter is deze gier niet zo groot en als de vogel hoog in de lucht hangt en zweeft op de thermiek zou je zomaar kunnen denken dat een ooievaar overzweeft. De tekening of verenpatroon heeft hier namelijk heel veel van weg.

Wil je meer weten van deze zeldzaamheid, klik dan op de link;
https://www.inaturalist.org/nl/taxa/490500-Neophron-percnopterus-majorensis

Geen opmerkingen: